تیشرت فرندز

در یک شب تاریک و سرد، هانیبال لکتر در اتاق مرگ زندان نشسته بود. صدای تنفس‌های عمیقش به آرامی در فضا پیچید. او به یاد شب‌های گذشته و آخرین قربانی‌اش می‌افتاد؛ آن شب که زیر نور کم‌سوی لامپ، طعمه‌اش با چشمان ترسیده به او نگاه می‌کرد.

هانیبال لبخندی شیطنت‌آمیز بر چهره‌اش نقش بست و به یاد آمدنِ طعم آن شب، احساس شادی عجیبی در دلش ایجاد کرد. او نقشه‌ای کشید: با یک تکه کاغذ و قلم، یادداشت‌هایی برای دیگر زندانی‌ها نوشت، آنها را به سمت خود جلب کرد تا کارهای ترسناک و فراموش‌نشدنی‌اش را مجدداً زنده کند.

وقتی صداها به او نزدیک‌تر شدند، لکتر همچنان در سکوت نشسته بود، آماده برای بازی با روح‌های ناتوانی که زیر سیطره‌اش قرار می‌گرفتند. او این بار به دنبال الهام جدیدی از تاریکی بود که دیگران از آن می‌ترسیدند.

آیا فکر می‌کنید که هانیبال قادر به فرار از آنها بود یا این‌بار تسلیم سرنوشتش خواهد شد؟